Mijn ideaal beeld van de zorg was opgebrand

Daar zat ik dan, thuis op de bank. Geen energie meer en tegelijkertijd gespannen en opgejaagd. Ik had geen idee meer wat ik wilde en wat ik kon. Hoe lang gaat dit duren? Hoe kan ik verder met mijn leven? Wil ik zo wel verder met mijn leven? 

Er zijn verschillende mensen geweest die mijn idealistische beeld van de zorg uit mijn hoofd wilden praten. Toch bleef ik daaraan vasthouden en brandde steeds verder op.
Op een gegeven moment heb ik zelf dat beeld losgelaten. Daardoor stopte ik met het aangeven van mijn grenzen en het opkomen voor de veiligheid en kwaliteit van zorg op de afdeling. Ik werd afgevlakt en onverschillig. Het zou toch niet beter worden en dit was waar ik voor had gekozen. Werken in een groot en log zorgsysteem. 
Tijdens mijn opleiding had ik met mijzelf afgesproken dat als ik afgevlakt, afgestompt en onverschillig zou worden, ik zou stoppen in de zorg. Ik besloot me ziek te melden. Ik belde mijn leidinggevende en vroeg of er een vooruitzicht was dat de situatie op de afdeling beter zou worden. “Nee, dat wordt het niet” was het eerlijke antwoord. “Dan meld ik me nu ziek en kom niet meer terug op deze afdeling” was mijn reactie, gevolgd door “beterschap” van mijn leidinggevende. Ik legde de telefoon neer.

Na een tijd van ziek thuis zitten was voor mij heel duidelijk wat ik niet meer wilde. Ik wilde niet meer werken in een omgeving waar alles werd bepaald door protocollen en regels. Ik wilde niet meer werken in een team dat maximaal een half jaar uit dezelfde collega’s bestond. Ik wilde niet meer werken op een afdeling waar standaard te weinig collega’s inzetbaar waren.

Dat tegen de stroom in zwemmen kostte echter zoveel energie dat ik opbrandde.

Door tijdens mijn burn – out terug te kijken op de jaren daarvoor kwam ik er achter dat ik in een keurslijf had gezeten. Alles werd voor mij bepaald of, zoals ik er nu op terug kijk, heb ik voor mij laten bepalen. Er werden door de organisatie, protocollen en regels bepaald; wanneer ik moest werken, hoe vaak ik moest werken, hoe ik moest werken, waar ik prioriteit aan moest geven, welke administratieve taken ik moest doen. Dit ten koste van onder andere het contact met de cliënten. Dit druiste volledig in tegen mijn ideaal beeld van hoe de zorg zou moeten zijn. Dat zorgde voor interne conflicten. Ik had mijn ideaal beeld als drijfveer en werd steeds geconfronteerd met een andere werkelijkheid. Desondanks ben ik op mijn eigenwijze en rebelse manier doorgegaan met het uitleven van mijn ideaal beeld. Als er familie van de cliënt of patiënt op bezoek kwam, nam ik daar ruim de tijd voor. Ik praatte ze bij, stelde ze gerust en steunde ze indien daar behoefte aan was. Als er een incident was geweest maakte ik tijd voor een evaluatie. Toen ik merkte dat teamleden last hadden van herbelevingen, pleitte ik voor intervisie. Als de werkdruk toenam, drong ik er op aan dat er collega’s bij moesten komen. Dat tegen de stroom in zwemmen kostte echter zoveel energie dat ik opbrandde.  

Tijdens mijn burn – out heb ik een aantal pogingen gedaan om te re-integreren op andere afdelingen, maar dat lukte niet. Na een jaar begon ik, met vallen en opstaan, stap voor stap te herstellen. Ik besloot om voor mijzelf te beginnen en mijn ideaal beeld weer in ere te herstellen. Deze keer wel zonder keurslijf en met de overtuiging dat mijn ideaal beeld van de zorg niet alleen idealistisch, maar ook realistisch is.